*

Parmaklarım parmaklarına kenetlendiğinde huzur bulurdum, sevmek sevilmek az çok acı gözyaşı hepsi yok olurdu. Ne olduğunu anlamaz elini daha sıkı daha da sıkı tutardım, gitme diye. Beni bırakma diye. 

Yolda durup durup elmacık kemiklerinden, çenenden, sakalından öperdim. Sokakta kimse yokken dudaklarının unutmaktan korktuğum tadını kazırdım zihnime. Büyülenirdim. 

Bir an önce gitsek kıyıya, otursak. Denizi izlesek, ben üşüsem. Öpsen, ısıtsan içimi. Sarılıp öylece dursak saatlerce hiçbir şey yapmıyor görünüp özlem gidersek. Kalbim her seferinde bir öncekinden daha hızlı nasıl atıyor çözemiyorum. Ayrılırken bi o kadar yavaşlıyor. Öpüşünle bile hızlanmıyor. Düşün, senden her kopuş beni bir parça öldürüyor.

Bir gün gözlerimi açtığımda hiç gitmeyeceğini bilerek öpeceğim seni, bu umut ölümü unutturuyor.